Bir nəfərə məktub var

Bir nəfərə məktub var

Havası isinməyə yeni başlamış mart günü məhəllədə səbəbsiz ora-bura var-gəl edirdim, amma cəsədi yerə bərk yapışmış bala pişiyi ayırıb kənara çəkə bilmədiyim üçün çox peşman oldum. Olduqca kədərli mənzərə idi. Üzərindən çox ağır bir şey keçmişdi. Az qala kağız kimi nazilmiş və qupquru olmuşdu. Üzünə baxanda insan onun hələ də nə isə məzəli bir varlıq olduğunu xatırlamağı bacarırdı. Bu mənzərədən sonra ağzımda qəribə kəmturş dad hiss etdim. Məyus oldum və sağa-sola baxdım, yanımda heç kim yox idi. Geriyə qayıdırdım ki, bir də qulaqbatıran gurultu səsinə başımı yuxarı qaldırmalı oldum. Yertitrədən bu gurultu yaxınlıqdan gəldi. Gözlərimi qıydım və dövrə vuraraq yerə çırpılmaq üzrə nəyinsə böyük sürətlə aşağı düşdüyünü gördüm. Ondan heç bir səs gəlmirdi. Onu ağır artilleriya ilə vurmuşdular. Həmin o gurultu kiçik bir silahdan çıxa bilməzdi. Bu quş idi. Daha doğrusu, Ağqarın Sahilqartalı cinsindən olan bəmbəyaz və olduqca iri bir qartal idi. Onun belə bir şəhərə necə gəlib çıxdığını anlamaq mümkün deyildi.

Qartal dimdiyi üstə yerə düşdü. Düşündüm ki, dimdiyi qırılar, amma çarəsizcə başını qaldırıb ayağa qalxmağa çalışırdı. Lələkləri çox iri idi və ucları şüşə qırıntıları kimi görünürdü. Bir gözündə qan dayanmadan yığılırdı və başında böyük maye torbası kimi üzünün bir hissəsindən sallanmışdı. Bir müddət sonra partladı və yaxınlığa çoxlu qan dağıldı. Mənə elə gəldi ki, bu onu bir qədər rahatlatdı. Onun sağ qalması möcüzə idi. Yanımda başqa adamlar da peyda oldu. Hər birimizə diqqətlə baxmağa başladı. Elə baxırdı ki, sanki qəlbimizi oxuyur, pis, yoxsa yaxşı insan olduğumuzu başa düşməyə çalışırdı. Qəribə narahatlıq hissi keçirdim. Nəzərləri məndə bir qədər çox qalsa da, başqa adama tərəf baxıb yarı uzanıqlı vəziyyətdə dedi:

- Çalışın gözlərinizi qapalı saxlayın. Bu binada yaşayan bir nəfərə məktub gətirmişəm. 

Hamı gözünü yumur, amma mən gizlicə baxmağı seçirəm. Qartal lələklərinin arasından qana bulaşmış ağ bir zərfi dimdiyi ilə çıxarıb binanın ən baxımsız qapısının ağzına qoyur, sonra gözlərini göyə dikib daşlaşır. Zərf ətrafa işıq saçırdı. Bu qəribə bir nur idi və ona uzun müddət baxanda həqiqətən adamın gözləri ağrıyırdı. Zərfin üzərində ad və soyad yoxdur, yalnız kənarları girintili-çıxıntılı bir güzgü parçası yapışdırılıb. Qartal son nəfəsini verəndə, binadakı hər kəs öz eyvanından boylanıb eyni şeyi uca səslə və qorxu ilə soruşdu: “Məktub mənədir?” Heç kim aşağı düşüb zərfə toxunmağa cəsarət etmədi. Mən isə cəsarətli olmalı idim. Yaxınlaşıb məktubu açdım, amma əvvəlcə güzgüdə istər-istəməz özümə baxmalı oldum. Yəni məktub mənə ünvanlanmışdı? İlk dəfə idi ki, belə bir şey görürdüm. Özümə oxşamırdım. Zərfdən kiçik bir kağız parçası çıxdı. Orada yazılmışdı: Onun bura aid olmadığını anlamalıydınız.

Bu ismarışı başa düşə bilmirdim. Söhbət nədən gedirdi? Həmin tələf olmuş pişik balasından, yoxsa canını indicə tapşırmış qartaldan? Qartal kimi başımı yuxarı qaldıranda şəhərin üzərində yüzlərlə başqa ağ qartalın dövrə vurduğunu gördüm. Deyəsən, hər birinin pəncəsində oxşar bir “məktub” var idi. Nə isə bizə xəbərdarlıq edirdi. Yəqin buna görə ağır artilleriya bayaqkı qartalı vurmuşdu. İndi isə qartalların sayı artmışdı. Ağır artilleriya hansını vuracağını qərarlaşdıra bilmirdi. Səmada müharibə gedirdi. Anladım ki, təbiətlə insanın müharibəsi həlledici mərhələyə qədəm qoymuşdu…

Tarix: 5 mart, 2026, Bakı.

Qeyd: Bədii hekayə müəllifin təxəyyülünün və süni intellektlə apardığı bədii yazı eksperimentlərinin məhsuludur. Real həyatla üst-üstə düşən hər hansı detal tamamilə təsadüfdür.

Qeyd 2: Foto-şəkil Gemini böyük dil modeli tərəfindən generasiya edilib.